نیمه عمر واپاشی یکی از مهم ترین پارامترهای توصیف کننده ی ساختار هسته در دینامیک هسته ای است و مطالعات زیادی در طول سالیان در این زمینه انجام شده است. در این پژوهش به کمک روش های نیمه تجربی ویولا-سیبورگ، رویر، پارخومنکو و سوبیزسکی، براون، رابطه ی جدید گایگر-نوتال، پونارو و همکاران و قانون جهانی واپاشی نیمه عمر واپاشی آلفازای زنجیره ی ایزوتوپی توریم مورد بررسی قرار گرفته و نتایج حاصل با نتایج تجربی مقایسه شده است. از بین روش های نیمه تجربی بهترین روش برای مطالعه ی زنجیره ی ایزوتوپی توریم، روش ویولا-سیبورگ است.

همان طور که در سخن سردبیری شماره قبل ذکر گردید [1]، مطالعات مداخله ای، مطالعات استاندارد برای سنجش میزان کارآیی یک مداخله در وضعیت سلامت مردم می باشند. با این وجود، در برخی از موارد نکته طلایی این مطالعات، یعنی تقسیم تصادفی افراد یا جوامع مورد بررسی، به دو گروه مداخله و شاهد غیر ممکن می گردد. برای مثال، برای ارزیابی میزان کارآیی یک برنامه بهداشت عمومی، نظیر کمپین آموزشی ترک قلیان که در یک شهر انجام می گیرد، امکان تقسیم تصادفی افراد به دو گروه مداخله و شاهد امکان پذیر نیست. در چنین حالتی می توان از طراحی مطالعات مداخله ای استفاده کرد، منتهی به دلیل محدودیت پیش آمده، طراحی این مطالعات به صورت نیمه تجربی (Quasi-experiment) صورت می پذیرد. برای طراحی مطالعات نیمه تجربی، معمولا چهار حالت زیر را می توان در نظر گرفت [2]: طراحی قبل و بعد (Before-after Design): در این قبیل مطالعات فقط یک گروه وجود دارد که مداخله را دریافت می نماید. بنابراین، محققین، خصوصیات افراد یا جامعه شرکت کننده را قبل از مداخله اندازه گرفته و پس از انجام مداخله، این خصوصیات را دو مرتبه اندازه می گیرند. تفاوت حاصل در این دو اندازه گیری است که میزان کارآیی مداخله را تعیین می نماید. طراحی سری زمانی منقطع (Interrupted time-series Design): این مطالعه درست مانند طراحی قبل و بعد است، با این تفاوت که اندازه گیری های قبل و بعد از مطالعه در چندین مقطع زمانی قبل و پس از انجام مداخله صورت می پذیرد. طراحی گروه های نامتعادلGroups Design) (Nonequivalent: در این طراحی، افرادی که مداخله های متفاوت را دریافت کرده اند، با هم مقایسه می گردند. با این وجود، نکته مهم در این مطالعه آن است که این افراد به شکلی غیر تصادفی به گروه های درمانی اختصاص یافته اند. برای مثال اگر این امکان وجود داشته باشد که افراد شیوه ی درمان خود را بر اساس تمایلات شخصی (Personal Preferences) انتخاب نمایند، می توان از طراحی گروه نابرابر استفاده نمود. طراحی رگرسیون گسستهRegression-discontinuity Design) ) در این نوع طراحی، افراد بر اساس مقادیر یک متغیر تخصیص کمی Qualitative Assignment Variable (QAV) نظیر شمارش CD4 در مبتلایان به ایدز به درمان خاصی تخصیص داده می شوند. برای مثال، در یک مطالعه کوهورت در آفریقای جنوبی، نشان داده شد که بیماران مبتلا به ایدزی که اولین شمارش CD4 آنها با آستانه کمتر ازcells/μ L 200 به درمان اختصاص داده می شوند، نسبت خطر مرگ آنها به مقدار 35 درصد کمتر از بیماران مبتلا به ایدزی است که با آستانه بالاتر از cells/μ L 200 به درمان اختصاص داده می شوند [3]. با این وجود، باید به این نکته اساسی توجه نمود که تمامی این طراحی ها به خاطر نداشتن تخصیص تصادفی، به اندازه ی مطالعات کارآزمایی نمی توانند تاثیر یک مداخله را با شفافیت هرچه تمام تر بیان نمایند [4].

زمین لرزه آوج در تاریخ 1/4/1381 با بزرگی Mw=6.5 بخشی از شمال غربی ایران را لرزاند. پس از استخراج مشخصات لازم برای مدلسازی جنبش نیرومند زمین، از قبیل طول و عرض صفحه گسل، امتداد و شیب گسل، محل چشمه، مختصات ایستگاه ثبت و غیره، رکوردهای مصنوعی به دو روش کاتوره ای و تابع نیمه تجربی گرین برای ایستگاه های آوج، بهار، کبودرآهنگ، شیرین سو و باکندی ایجاد شد و پارامترهایی مانند بیشینه شتاب زمین، مدت دوام موثر، طیف پاسخ شتاب و مقدار جذر متوسط مجذور خطا برای رکوردهای شبیه سازی شده و رکوردهای واقعی ثبت شده، با هم مقایسه گردیده است. در این مقاله روش تابع نیمه تجربی گرین برای شرایط ایران اصلاح شده است. نتایج این مطالعه نشان می دهد که این روش می تواند برای نواحی دیگر مانند گسل های تهران با ساز و کاری مشابه گسل آوج بکار رود.

گرایش فزاینده به استفاده از روش های ترکیبی در رساله های دکتری، نگرانی درباره استفاده مناسب از این روش ها در تحقیقات علوم اجتماعی و رفتاری را مطرح ساخته است. این پژوهش توصیفی با هدف بررسی رویکرد، طرح و روش های پژوهش به کار رفته در رساله های دکتری مدیریت آموزشی و آموزش عالی در دهه اخیر (1390-1400) انجام شده است. در راستای پاسخگویی به سؤالات پژوهش، چکیده و فصل سوم 85 رساله دکتری پایان یافته در بازه زمانی فوق بررسی شد. یافته های پژوهش نشان می دهد نزدیک به سه چهارم (در مجموع 73 درصد) پژوهش ها با هدف ارائه الگو و مدل و 63 درصد آن ها بر مبنای رویکرد ترکیبی اکتشافی متوالی انجام شده اند. همچنین در 60 درصد موارد از طرح نظریه زمینه ای در مرحله کیفی و همبستگی چند متغیری در مرحله کمی پژوهش استفاده شده است. نتایج پژوهش ضمن ارائه دلالت های برای تدریس روش های پژوهش کمی، کیفی و ترکیبی در دوره دکتری، لزوم نوآوری در طرح های پژوهش مورد استفاده در رساله های دکتریِ رشته های علوم رفتاری را خاطر نشان می سازد.

این مطالعه با هدف تدوین مدل توسعۀ ورزش سالمندی ایران انجام گرفته است. از منظر هدف، پژوهش از نوع کاربردی است که به روش کیفی انجام شده است. مشارکت کنندگان در پژوهش حاضر شامل متخصصان و صاحب نظران ورزش سالمندی اند. ابزار جمع آوری داده ها مصاحبۀ نیمه ساختاریافته است. افراد نمونه به صورت هدفمند برای مصاحبۀ نیمه ساختاریافته انتخاب شده اند. تحلیل داده ها، هم زمان با جمع آوری اطلاعات، بر اساس روش کیفی استراوس و کوربین انجام شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که تعداد 179 مفهوم اولیه استخراج شده و سپس، با بررسی و بازنگری و تجمیع داده ها، تعداد 63 کد و در مرحلۀ کدگذاری محوری، تعداد 12 مقوله به دست آمده که عبارت است از: مقولۀ علّی (رویکرد اجتماعی و رویکرد سلامت محور)، پدیدۀ محوری (مدیریت ورزش سالمندان)، راهبردها (راهبرد مدیریت برنامه، فرهنگ سازی و کرامت سالمندان)، شرایط مداخله گر (چالش های فرهنگی و موانع ساختاری)، زمینه ای (زمینه یابی و ارائۀ تسهیلات) و پیامدها (بهبود سلامتی و توسعۀ اجتماعی). با توجه به نتایج به دست آمده در این پژوهش، می توان گفت دولت ها (با تدوین و اجرای برنامه ها و همچنین قوانینی برای حمایت در بُعدهای مالی، فرهنگی و اجتماعی از سالمندان و آگاهی و آموزش دادن به افراد سالمند و خانواده های آنان در جهت مفید بودن ورزش و خطرات بی تحرکی در این دوران و احداث زیرساخت های مناسب و مرتبط با این افراد) و نیز توجه به اصول و اقدامات زیربنایی و ساختاری می تواند از چالش ها و مسائل و مشکلات مربوط به این دوران جلوگیری کند. علاوه بر این می توان مدیریت و توسعۀ ورزش سالمندان را به درستی انجام داد و به الگویی موفق برای دیگر کشورها در زمینۀ ورزش سالمندی تبدیل شد.

باوجود پیشرفت­های چشمگیر در ابزار آزمایشگاهی و روش های محاسباتی برای اندازه گیری برهمکنش های کوچک مولکول­ ها با پروتئین­ ها و درشت­ مولکول های زیستی، تخمین انرژی آزاد اتصال کمپلکس ها و آرایش هندسی آ­­­­­ن­ها، همچنان جزء مسئله­ های پرچالش باقی مانده است. به طور کلی برهمکنش­ های غیرکووالانسی نقش کلیدی در زیست­ شیمی دارند. توصیف نظری و محاسباتی برهمکنش های غیرکووالانسی به­ خاطر اثرهای کوانتومی دخیل در این برهمکنش­ ها کار آسانی نیست. توصیف درست این برهمکنش ها نیازمند درنظر گرفتن سهم های کوانتومی در انرژی­ های برهمکنش و به­ کارگیری یک مجموعه پایه اربیتال اتمی گسترده است. در دهه­ های 1970 و 1980 روش های مکانیک کوانتومی نیمه تجربی، یکی از روش مناسب و کارآمد در مطالعه خواص حالت پایه ترکیبات شیمیایی بوده است. از دهه 1990 میلادی به بعد، این روش ها به طور گسترده­ای توسعه یافته و با تعریف توابع و پارامترهای جدید، دقت و صحت­شان در مقایسه با روش­ های دقیق­تر " از آغاز" و " نظریه تابعیت چگالی" که حداقل به اندازه سه مرتبه بزرگی هزینه برتر هستند، بهبود یافته است. امروزه استفاده از ‏روش های سریع و کارآمد مکانیک کوانتومی نیمه تجربی برای محاسبه خواص الکترونی مولکول­ های بزرگ و سامانه های زیستی، بسیار متداول و ضرورتی انکار ناپذیر شده است. در سال­ های اخیر، رنسانسی در روش­ های مکانیک کوانتومی نیمه تجربی اتفاق افتاده است و آن­ را متحول کرده است. این مقاله مروری به سیر تکاملی روش های مکانیک کوانتومی نیمه تجربی، برخی از کاربردها و موفقیت­ های این روش در به کارگیری در سامانه ­های گوناگون، به ویژه در برهمکنش مولکول­ های زیستی و همچین ارزیابی جایگاه این روش در بین انواع دیگر روش­ های محاسباتی مانند مکانیک مولکولی، نظریه تابع موج و رهیافت­ های نظریه تابعیت چگالی می­ پردازد.

زمینه و هدف: پرستاران در طول دوره کاری خود چالش های اخلاقی متعددی را تجربه می کنند و برای کاهش این چالش ها نیازمند ارتقای دانش و بهبود نگرش خود در رابطه با کدهای اخلاق پرستاری می باشند، لذا این مطالعه با هدف بررسی تأثیر آموزش کدهای اخلاق پرستاری بر دانش و نگرش پرستاران شاغل در بخش های بزرگسالان بیمارستان های منتخب شهر کرمان انجام شد. مواد و روش ها: مطالعه حاضر یک تحقیق نیمه تجربی است که 88 پرستار به صورت روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و سپس به طور تصادفی ساده به دو گروه 44 نفره در گروه مداخله و شاهد تقسیم شدند. سپس راهنمای جیبی در رابطه با کدهای اخلاق پرستاری در اختیار گروه مداخله قرار گرفت. قبل و بعد از مداخله، اطلاعات مورد نیاز توسط پرسشنامه جمع آوری گردید. جهت تحلیل داده ها از آزمون های آماری توصیفی و استنباطی استفاده شد. یافته ها: میانگین نمرات حیطه دانش و نگرش گروه مداخله قبل از آموزش به ترتیب 64/0± 52/19 و 59/0± 71/17 و بعد از آموزش 52/0± 55/27 و 54/0± 9/23 بود که در گروه مداخله اختلاف آماری معناداری مشاهده شد (000/0>p). ملاحظات اخلاقی: موضوع و روش مطالعه توسط کمیته اخلاق دانشگاه علوم پزشکی کرمان تأیید شد. رضایت نامه آگاهانه کتبی توسط پرستاران امضا و بر مشارکت داوطلبانه، محرمانه بودن اطلاعات و خروج از مطالعه در هر زمان تأکید شد. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که آموزش کدهای اخلاقی موجب افزایش دانش و بهبود نگرش پرستاران در گروه مداخله شده است. بنابراین پیشنهاد می شود که جهت ارتقای کیفیت خدمات سلامت، آموزش کدهای اخلاق پرستاری به عنوان جزء مهمی از آموزش پرستاری در نظر گرفته شود.

کارایی نشان می دهد که سازمان چگونه از منابع خود در راستای تولید نسبت به بهترین عملکرد در مقطعی از زمان استفاده کرده است. یکی از مهم ترین شاخص های بررسی عملکرد شرکت ها کارایی است، پیش بینی کارایی شرکت های بورس اوراق بهادار و شناسایی عوامل مؤثر بر کارایی شرکت ضرورتی است که در این پژوهش به آن پرداخته شد. به طوری که این تحقیق به بررسی نقش معیار های ریسک و نظام راهبری بر کارایی شرکت می پردازد .. در این راستا، برای اندازه گیری کارایی شرکت از روش تحلیل پوشش داده ها استفاده شده است. متغیرهای مستقل اولیه در این پژوهش شامل متغیرهای نظارتی نظام راهبری می باشد. یافته های تجربی مربوط به بررسی 154 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در بازه ی زمانی 1390 تا 1397، نشان می دهد که متغیرهای نسبت مالکان نهادی، نسبت مدیران غیرموظف، ارتباط سیاسی شرکت و نسبت مالکیت مدیریتی و تمرکز مالکیت نسبت به سایر متغیرها قدرت بالاتری در تبیین کارایی شرکت با استفاده از روش فرهنگی دارند و همجنین از بین معیار های ریسک معیار ریسک مالی،ریسک نوسان قیمت سهام وریسک بحران مالی بر کارایی تاثیر دارد به علاوه، از نتایج دیگر پژوهش می توان به این موضوع اشاره کرد که در پیش بینی و ارائه الگو کارایی آتی شرکت می توان از روش لاسو با خطای ناچیز استفاده کرد.

زمینه و هدف: تروما عامل اصلی مرگ و ناتوانی در سراسر جهان است. مراقبت پیش بیمارستانی بخش اول سیستم درمان و مراقبت از تروما است. خدمات فوریت های پزشکی شامل واکنش های فوری جهت حفظ حیات می باشند. افزایش مهارت های مراقبت از بیماران ترومایی قبل از رسیدن بیمار به بیمارستان می تواند تاثیر زیادی در حفظ حیات بیماران بدحال داشته باشد. اقدامات تشخیصی و درمانی قبل از رسیدن این بیماران به بیمارستان، نقش مهمی در کاهش مرگ و نتایج منفی در آنها دارند. شبیه سازی، کارکنان را در استفاده از تجارب آموزشی، ادراکی و روانی یادگیری توانا نموده و سبب می شود که کارکنان بتوانند مهارت های اصلی را در تفکر، ارزیابی، حل مشکلات، تصمیم گیری و تحلیل داده ها به دست آورند. شبیه سازی مصدومین ترومایی باعث تغییرات ذهنی و عینی در میان کارکنان عملیاتی و در حقیقت مراقبت از مصدومین می شود که در واقع یک نتیجه مثبت از دوره های شبیه سازی شده ی PHTLS [1]است. این مطالعه با هدف ارزشیابی مهارت کارکنان عملیاتی اورژانس پیش بیمارستانی در مواجهه با فرد دچار تروما پس از اجرای آموزش شبیه سازی انجام شد. روش: این مطالعه ارزشیابی از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون بود. محیط پژوهش، مرکز مدیریت حوادث و فوریتهای پزشکی بود. نمونه گیری درسال 1398 به روش تصادفی ساده از بین 200 نفر از کارکنان اورژانس پیش بیمارستانی صورت پذیرفت. برای تعیین تعداد نمونه لازم در سطح اطمینان 0/95و توان آزمون 80درصد و با فرض اینکه مهارت های مواجهه با بیماران دچار تروما در کارکنان عملیاتی اورژانس پیش بیمارستانی پس از آموزش شبیه سازی حداقل 8نمره تغییر کند تا از لحاظ آماری معنی دار تلقی شود پس از جایگذاری در فرمول مربوطه حجم نمونه لازم 50 نفر بدست آمده که با احتساب 20 درصد ریزش 60 نفر در نظر گرفته شد. عملکرد کارکنان از نظر مهارت بالینی مواجهه با بیماران دچار تروما به روش(OSCE) Objective Structured Clinical Skills Evaluation)) در 9 ایستگاه مورد ارزیابی قرار گرفت. ایستگاه ها شامل1-بررسی بیمار ترومایی 2-محدودسازی حرکت ستون فقرات بیمارنشسته 3-محدود سازی حرکت ستون فقرات بیمار خوابیده 4-محدودسازی حرکت استخوان بلند صدمه دیده 5-محدود سازی حرکت مفصل آسیب دیده 6-استفاده از اسپلینت کششی 7-کنترل خونریزی ودرمان شوک 8-تعبیه راه هوایی دهانی-حلقی، بینی–, حلقی و ساکشن کردن 9-تهویه و لوله گذاری دهانی–, نایی بود. جهت جمع آوری داده از چک لیست مشاهده ای عملکرد انجام مهارت های بالینی مواجهه با بیماران دچار تروما توسط ارزیابان استفاده شد. در مجموع این کارگاه در طول دو روز از ساعت 07: 00 تا 15: 30 برگزار شد. کارکنان پس از گذراندن آموزش های تیوری و عملی بر اساس شبیه سازی صورت گرفته در پایان با چندین سناریو مختلف بر اساس شرایط بیمار مورد آزمون نهایی قرار گرفتند. نقطه ی عطف و قابل توجه در آموزش مذکور این بود که به غیر از شبیه سازی مصدوم در حقیقت فضای آزمون OSCE هم شبیه سازی شد. محتوای آموزشی در این مدل شامل محتوای آموزش PHTLS و 9 مهارت مواجهه با بیماران دچار تروما براساس چک لیست مهارت بالینی استاندارد تروما بود. شبیه سازی براساس انتظارات مدل آموزشی مورد نظر پژوهشگر و شبیه سازی بیمارنما همراه با دکور صحنه به متخصص شبیه سازی ارایه شده و با توجه به آن ویژگی ها شبیه سازی مناسب طراحی شده بودند. بلافاصله بعد از آموزش مذکور مجدد سنجش مهارت بالینی کارکنان براساس شرکت در آزمون OSCE و با چک لیست بررسی مهارت بالینی مواجهه با بیماران دچار تروما صورت گرفت. داده های پیش و پس آزمون در جداول اولیه تنظیم و سپس بررسی مهارتها با استفاده از روش های از آمار توصیفی (فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار) و آماراستنباطی (t زوجی و اندازه اثر کوهن) توسط نرم افزارSPSS 22 صورت گرفت. یافته ها: بیشتر افراد مورد پژوهش مرد (88/5 %)، مجرد (56/9 %) و در رده سنی 20 تا 30 سال بودند (56/9%). بیشتر کارکنان عملیاتی اورژانس پیش بیمارستانی مورد پژوهش دارای مدرک پرستاری یا فوریت پزشکی(84/6 %)، دارای سابقه آموزش تروما (59/6 %) و سابقه فعالیت در اورژانس پیش بیمارستانی (90/4%) بودند. میانگین نمره مهارت کلی کارکنان عملیاتی اورژانس پیش بیمارستانی در مواجهه با فرد دچار تروما قبل از آموزش 40/51 با انحراف معیار 11/93 بدست آمد که از میانه نمره ابزار یعنی 74/5پایین تر بود. برای مقایسه نه مهارت نمرات هر کدام بر مبنای 0 تا 100 محاسبه شد و نتایج نشاندهنده آن بود که کمترین میانگین نمره در مهارت تهویه و لوله گذاری دهانی–, نایی (16/11 ±,20/78) و بیشترین در مهارت محدودسازی حرکت ستون فقرات بیمارنشسته (20/36±, 32/53) بود. میانگین نمره مهارت کلی کارکنان عملیاتی اورژانس پیش بیمارستانی در مواجهه با فرد دچار تروما بعد از آموزش 113/17با انحراف معیار 10/24 بدست آمد که از میانه نمره ابزار یعنی 74/5 بالاتر بود. نتایج نشاندهنده آن بود که کمترین میانگین نمره کسب شده بر مبنای صفر تا صد در مهارت استفاده از اسپلینت کششی (18/73±, 71/01) و بیشترین در مهارت کنترل خونریزی و درمان شوک (22/75 ±,81/04) بود. نتایج آزمون تی زوجی نشان داد مهارت کلی بالینی و همچنین نه مهارت استاندارد مواجهه با بیماران دچار تروما در کارکنان عملیاتی اورژانس پیش بیمارستانی بعد از آموزش شبیه سازی نسبت به قبل از آن به صورت معنی داری بیشتر بود (0/001>p). نتایج اندازه اثر کوهن نشان داد بیشترین تاثیر مداخله بر روی بررسی بیمار ترومایی (3/33) و کمترین در محدودسازی حرکت ستون فقرات بیمارنشسته (1/55) و در کل در مهارت های استاندارد مواجهه با بیماران دچار تروما برابر با 4/64 بود. نتیجه گیری: یافته های پژوهش نشان داد که مهارت بالینی کارکنان عملیاتی اورژانس پیش بیمارستانی در مواجهه با فرد دچار تروما پس از آموزش شبیه سازی افزایش یافته بود، همچنین نمره مهارت کارکنان عملیاتی اورژانس پیش بیمارستانی در مواجهه با فرد دچار تروما بعد از آموزش شبیه سازی نسبت به قبل از آموزش در همه نه مهارت و مهارت کلی به طور معنی داری بالاتر بود (001/0p<). نتایج آماری نشان می دهند آموزش به روش شبیه سازی فرد دچار تروما، باعث افزایش نمره کل مهارت بالینی مواجهه با فرد دچار تروما در کارکنان عملیاتی اورژانس پیش بیمارستانی می شود. براساس نتایج، آموزش نوین کارکنان عملیاتی مبتنی بر شبیه سازی فرد دچار تروما در بهبود مهارت کارکنان عملیاتی اورژانس پیش بیمارستانی موثر بود. بنابراین استفاده از این روش نوین آموزشی را می توان به عنوان راهی برای آموزش و یادگیری موثرتر در کارکنان عملیاتی به کار گرفته و در جهت انجام مراقبت های با کیفیت و ایمن از بیماران گامی برداشت. آموزش مهارت مواجهه با فرد دچار ترومای پس از آموزش شبیه سازی اجازه می دهد تا شرکت کنندگان بدون اینکه به ایمنی بیمار آسیب برسانند، وضعیت بحرانی و اورژانسی را تجربه کنند. این پژوهش نشان دهنده آن بود که مهارت کارکنان عملیاتی در برخورد با فرد دچار تروما در کارکنانی که آموزش مبتنی بر شبیه سازی را دریافت کرده اند نسبت به قبل از آموزش به طور معناداری بیشتر بود. بنابراین در آموزش مبتنی بر شبیه سازی فرد دچار تروما، مهارت یادگیرندگان می تواند افزایش یابد و استفاده از این روش آموزشی و تشویق کارکنان به شرکت در آن به صورت آموزش مداوم، ضمن استفاده از این روش نوین آموزشی، ارتقاء مهارت های بالینی کارکنان عملیاتی را به همراه خواهد داشت.